Fabuła gier Escape przeważnie nie jest przesadnie skomplikowana, o ile o jakiejkolwiek fabule można mówić. Najczęściej nie. Zadanie gracza, korzystającego z gry typu Escape, jest po prostu, jak sama nazwa gatunku wskazuje, ucieczka z jakiegoś miejsca, najczęściej lochu bądź najeżonej licznymi przeszkodami piwnicy. Końcowy sukces zależy w głównej mierze od umiejętności logicznego rozumowania, wykazywanej przez gracza, nieraz również od jego sprawności manualnej, tego na ile w jaki sposób potrafi sobie on radzić z przeszkodami wymagającymi większej dozy zręczności. Cały sens gry, jej skomplikowanie oraz fabuła sprowadzają się więc po prostu do tego aby znaleźć wyjście z jakiegoś pokoju, lochu albo piwnicy. Ktoś niezorientowany, nie mający do czynienia z grami typu escape mógłby powiedzieć, że skoro na tym polega sens tych gier, to muszą one być niezwykle nudne. W rzeczywistości wcale tak nie jest. Jak uczy nas wiele przykładów że świata gier komputerowych, powodzenie danej gry w głównej mierze zależy od tego tajemniczego czynnika, nazywanego grywalnością, a nie od fajerwerków graficznych bądź od niewiadomo jak rozbudowanej oraz skomplikowanej fabuły. Grywalność, jak wiadomo, nie jest właściwością występującą tylko u gier rozbudowanych, wprost przeciwnie- nieraz częściej towarzyszy ona prostocie. Tak jest w przypadku gier typu escape, które, choć proste a nawet prymitywne, są w stanie zapewnić graczowi znakomitą zabawę, trzymającą w napięciu a jednocześnie odprężającą. I stąd płynie popularność tych gier.